• Intencja (intention)

• Lekcje (Lessons)

• Ćwiczenia (Exercises)

• Dziennik Artysty (Diary)

• Media (Audio / Wideo / Pliki)

• Zadania i Terminy (Tasks & Calendar)

• Feedback &  (Feedback)

• Biblioteka (E-booki / Teksty / Źródła)

• Kontekst / Notatki (Notes: uczucie, blokady)  widoczne tylko dla mentora

„Kreuję, więc jestem”  Mój pierwszy monodram Kurs

Klaudia Kropiewicka

data dołączenia

08.08.2026

Twoja przestrzeń kreatywna online

INTENCJA: 

Wysyłam ogrom wdzięczności

za każdą z chwil, w którą uwierzyłam.

START 08 sierpnia 2026

Tydzień 1: Inicjacja - budzenie obecności

Fundamentem teatru jest człowiek, który decyduje się być „tu i teraz”.

• Sesja 1: Otwarcie pola i integracja. Budujemy bezpieczne laboratorium. Poprzez techniki mindfulness w ruchu i pracę z oddechem, uczymy się słuchać przestrzeni i siebie nawzajem, jest to moment, w którym intencja spotyka się z gotowością.

              Wprowadzenie przeczytaj Reżyseria Totalna

„Tworzę z przepływu i zaufania,

a nie z napięcia i kontroli”.

TU SKUTEK POPRZEDZA PRZYCZYNĘ

Etap I: Ugruntowanie

Twoja Biblioteka

Czytaj pole informacji

Czytaj Dziennik

Czytaj Ebook

Ćwiczenia

Pobierz pdf

TWOJA BIBLIOTEKA

PAŁAC TEATR 36.6 | MANIFEST & STRUKTURA PRACY MONODRAMATYCZNEJ

Dla Aktorki / Twórczyni: Klaudia Kropiewicka

Prowadzenie: Mentor, Reżyser Holistyczny i Totalny Pałacu Teatr 36i6 (Marcin Masztalerz)

ZAPIS 1 SESJI ZOOM - OGLĄDAM

I. PRZESTRZEŃ REŻYSERII TOTALNEJ 

• Medycyna Sztuki i Reżyseria Totalna

  • Praca na scenie to proces głębokiej transformacji personalnej oraz uzdrawiania.

  • Wchodząc na scenę, nie odgrywasz wyuczonej roli z pamięci  stajesz się czystym źródłem i prawdą.

  • Mechanizm Medycyny Sztuki: Przeglądasz się w scenicznym lustrze i przechodzisz transformację; w tym samym czasie widownia doświadcza własnego procesu uzdrowienia i transformacji.

  • Czerpiemy z duchowego dziedzictwa wielkich mistrzów teatru: Grotowskiego, Kantora, Stanisławskiego oraz Brechta.

• Świętość Przestrzeni Scenicznej i Eter

  • Scena jest przestrzenią żywą i świętą, wymaga szacunku, obecności i relacji.

  • Eter (Piąty Żywioł): Boski żywioł spajający pozostałe cztery (Ziemia, Ogień, Wiatr, Woda). Wszystko, co kreujemy podczas prób, w myślach, intencjach, ruchu i słowach, buduje Eter.

  • Kto Cię obserwuje na scenie? Pierwsza obserwuje Cię sama Przestrzeń Sceniczna (Eter). Widzowie są częścią tego procesu, ale sceniczna tożsamość rodzi się z Twojego powiązania z przestrzenią.

• Wolność od oceny, Ego i Prawda sceniczna

  • Na świętej scenie zostawiamy ego, nie ma tu miejsca na gwiazdorzenie czy czystą autokreację.

  • Prawda serca jest niemierzalna i wolna od oceny, nikt nie ma prawa oceniać Twojej prawdy.

  • Jeśli pojawi się ocena ze strony świata zewnętrznego, Twoje granice i poczucie własnej wartości stanowią tarczę chroniącą Twoją intymną przestrzeń.

II. TOŻSAMOŚĆ ARTYSTYCZNA & ARCHETYP

• Archetyp przewodni / Żywioł: Ogień (początkowy power, pasja, dynamika transformacji) w połączeniu z mocnym uziemieniem (Ziemia).

• Klucz wewnętrzny: Odnajdywanie "motylkowego" podekscytowania, przestrzeni turkusu (kreatywność, motyl = symbol transformacji i lekkości).

• Rezonans sceniczny: Wolność od idealizmu i perfekcjonizmu, autentyczność i prawda mają magnetyczną siłę grawitacji.

III. FUNDAMENTALNE ZASADY I GRANICE (Filary Pracy)

• Granice jako Baza tożsamości i bezpieczeństwa

  • Stawianie granic nie równa się ograniczenie, jest to budowanie bezpieczeństwa, komfortu i wolności twórczej.

  • Zasada 100%: Zaangażowanie na 100% oznacza działanie w pełnej zgodzie ze sobą i swoimi zasobami bez przekraczania własnych sił i bez przemęczania się.

  • Kostium i wizerunek:

    • Ograniczenie ubrań i stylizacji powodujących dyskomfort (np.  zbyt obcisłych krojów, odkrywania brzucha, jeśli przekracza strefę komfortu).

    • Rytuał uwolnienia: Koncept stylizacji z włosami upiętymi/przylizanymi, które w kluczowym momencie spektaklu zostają rozpuszczone jako manifestacja odwagi, wolności i transformacji.

• Świadomość Wyrazu i Działania Scenicznego

  • Mniej znaczy więcej: Teatr nie wymaga potoku słów. Czasem gest, milczenie czy kilkanaście zdań wypowiedzianych prosto z serca niosą potężniejszy ładunek niż długi monolog.

  • Zasada Pokaż / Powiedz: Jeśli coś można pokazać działaniem, ruchem lub rekwizytem – pokazyjemy to bez słów. Mówimy o tym, czego nie da się wyrazić samym ruchem.

  • Rekwizyt i Tematyka: Poruszanie motywów wychodzenia z uzależnień, nawyków, przekonań, relacji z pieniądzem i odkodowywania starych wzorców.

IV. CODZIENNE RYTUAŁY & NARZĘDZIA PRACY AKTORI

• Poranny rytuał dziennik (poranne strony)

  • Kiedy: Zaraz po przebudzeniu, przed wejściem w codzienne obowiązki.

  • Jak: Otwórz dedykowany zeszyt/pamiętnik i pisz ciągiem, bez zastanawiania się nad interpunkcją, stylistyką czy sensem.

  • Cel: Wypisanie „worka słów”, aby oczyścić umysł i dotrzeć do głębszych warstw tożsamości, intuicji, intencji, poezji oraz tekstu monodramu.

  • Ramy: Pisz tyle, ile czujesz (3–5 minut lub więcej, jeśli masz flow), zawsze zachowując harmonię ze sobą.

• Gromadzenie Materiału (Eksploracja i zapis)

  • Zapisuj każdy błysk myśli, wspomnienie, metaforę, obawę czy punkt zapalny.

  • Na tym etapie niczego nie odrzucamy i nie oceniamy, zbieramy surowy materiał, z którego wyciągniemy esencję do scenariusza.

• Praca z Lekturą i Narzędziami

  • Lektura e-booka: „Kreuję, więc jestem. Dziennik artysty holistycznego”.

  • Praca na otwartym arkuszu w chmurze (budowanie ramy scenariusza wspólnie z reżyserem).

V. STRUKTURA SPEKTAKLU

Tytuł roboczy: „Trzymane, aby puścić”

Miejsce finałowe: Hotel Bellotto, Warszawa (symboliczne miejsce odbudowy - tak jak Bellotto namalował widok Warszawy, tak my odbudowujemy tożsamość człowieka).

• Szkielet scenariusza i Flow:

  • Scenariusz budujemy na elastycznym szkielecie. Nie uczysz się tekstu sztywno na pamięć, lecz nawigujesz według punktów węzłowych, pozwalając na żywy przepływ energii.

• Synergia i Uważność zespołowa:

  • Praca w grupie współtwórczyń (Ewa, Alicja, Magdalena, Marta, Klaudia).

  • Każda z aktorek trzyma 100% uwagi na osobie występującej, tworząc niewidzialną, potężną ścianę wsparcia.

• Most do Świata Zewnętrznego (Praktyka / stoisko):

  • Spektakl transformuje Cię jako autentyczną postać.

  • Historia nie kończy się na kurtynie - po występie zapraszasz widza do bezpośredniego kontaktu (stoisko, rozmowa, wspólny proces).

VI. ZADANIA NA NAJBLIŻSZE DNI 

• Rytuał Poranny: Rozpocznij codzienne pisanie  Porannych Stron zaraz po przebudzeniu.

• Praca z Granicami: Spisz w zeszycie swoje jasne granice komfortu, bezpieczeństwa, ubioru oraz wibracji, w jakich chcesz przebywać.

• Zbiór Myśli do Monodramu: Zapisuj wszystkie sceny, metafory (kawa, włosy, uwalnianie, przekonania finansowe, zdrowie).

• Lektura: Zapoznaj się z podręcznikiem „Kreuję, więc jestem”.

• Praca na dokumencie: Wpisz pierwsze zarysy wątków do wspólnego pliku scenariuszowego. (arkusza w pasku powyżej "Twoja przestrzeń kreatywna online")

Sesja II

21.08.2026

ZAPIS 2 SESJI ZOOM - OGLĄDAM

I. WIZJA SCENICZNA: WEJŚCIE NA SCENĘ & PRZEMIANA

1. Prolog: Cień Jesieni i Zbieg Zdarzeń (Scena pokory i przygnębienia)

Klimat/Kolorystyka: Przestrzeń wypełniają ciemne, ponure, spowite w szarości, brązy i matowe złoto barwy jesieni.

• Kostium. Rekwizyt:

  • Bohaterka Wchodzi na scenę w starych, przytłaczających, szarych i brązowych swetrach. Ciało jest zgarbione, skulone pod ciężarem historii, niewidzialne ciężary niemal przygniatają do ziemi.

  • W dłoni trzyma charakterystyczny akcent: torebkę „Coco Chanel”. Jest ona symbolem przenoszenia wszystkich stresów, presji, problemów i rozczarowań, bierze je pod pachę i kroczy mimo wszystko dalej.

• Stan Wewnętrzny: odcięcie od radości, zamrożenie, ból somatyczny, wycofanie ze świata. Poczucie przygnębienia i opuszczenia - z jakiegoś powodu w tej szarej przestrzeni jesteś zupełnie sama.

• Korzeń Historii (Splot wydarzeń):

  • Osaczający splot życiowych zdarzeń: oszustwo ze strony przyjaciół i strata firmy, odejście mamy chorującej na raka, trudy depresji poporodowej, ciężka praca po wyjeździe do Anglii.

  • Narastające lata pretensji do samej siebie („nie dowiozłam”, „mogłam zrobić więcej”), biczowanie się oraz rozczarowanie tym, jak układa się rzeczywistość.

2. Punkt Zwrotny: Konfrontacja w Lustrze (Samoakceptacja)

• Symbol Lustra: Na scenie znajduje się lustro -  bohaterka wychodzi przed nie sama, konfrontując się ze swoim odbiciem.

• Rozkodowanie wyroku: Palcem pokazuje w lustrze na siebie: „ja / ja”  moment uświadomienia sobie, że najsroższym katem dla siebie była Ona sama, wydając i powtarzając wyrok, którego nikt już nie czyta.

• Rytuał biczowania i przytulenia:

  • Gest samobiczowania, karcenia i potępienia przechodzi w akt głębokiej czułości - bohaterka staje wreszcie w obronie samej siebie.

  • Bierze do serca swoją zranioną wewnętrzną dziewczynkę, zaczyna się głaskać, tulić i wybaczać sobie wszystkie lata cierpienia.

Ekstaza i uwolnienie: Taniec światła i brokatu

• Transformacja Ciała: Zgarbiona postawa stopniowo się prostuje; Klaudia zrzuca ciężkie, jesienne swetry. Następuje proces uwalniania somatycznego i odzyskiwanie pełni kobiecości.

• Erupcja Światła: Szarość i brąz ustępują miejsca oślepiającym, białym, jasnym reflektorom, frywolności i lekkości. W powietrzu pojawia się brokat, symbolizujący blask i powrót do życia.

• Taniec i radość: na scenie pojawia się żywy taniec, uśmiech, delikatność i czysta ekspresja - proces uczenia się życia na nowo, wychodzenia z zamrożenia i odnajdywania radości bez winy.

II. RAMA STRUKTURALNA I ZADANIA AKTORSKIE

• Kotwiczenie wieku Duszy:

  • Energetyczne zakotwiczenie postaci w wieku około 25 lat (momencie wyjazdu do Anglii / wibracji pełnej sprawczości), połączone z dojrzałością i mądrością dzisiejszej kobiety.

• Świadomość przestrzeni (Scena):

  • Pamiętaj, że poruszasz się w wykreowanym przez siebie Eterze (intymnej przestrzeni scenicznej) - odcinasz ocenę widza, budując zamknięty, autentyczny ekosystem prawdy emocjonalnej.

• Checklista Prac Domowych do Sesji 3:

  •  Praca z E-bookiem: Rzetelne przerobienie Sesji 1 (praktyczne ćwiczenia tożsamościowe) oraz Sesji 2(praca z umysłem wielowymiarowym, wyobraźnią Czechowa i intencją).

  • Pamiętnik / poranne strony: Spisywanie wrażeń z tej wizji, rozwijanie etiudy ciała oraz opisywanie emocji związanych z motywem lustra i biczowania/utulenia.

Dziękuję, Klaudio, za otwartość i pracę, którą wykonałaś na II sesji. Jestem pod ogromnym wrażeniem! Podziwiam pokłady Twojej wyobraźni i odwagę, z jaką weszłaś w ten proces. Pracujemy już w pliku Word (powyżej w zakładce „Przestrzeń kreatywna”) i piszemy dalej Twój scenariusz.

Pozostaję w przepływie

MM

Podsumowanie Sesji Indywidualnej:

Przestrzeń Reżyserii Totalnej

 Sesja IV

17 września 2026 r.

ZAPIS SESJI ZOOM

Kluczowe Fazy i Tematy Sesji

1. Uwolnienie Oceny i Praca ze Sferą „Dałam z Siebie 100%”

• Diagnoza stanu energetycznego: Praca z chwilowym spadkiem motywacji, samokrytykiem i presją umysłu, który próbuje oceniać i biczować uczestniczkę za brak rzekomej „idealności”.

• Koncepcja Reżyserii Holistycznej: Wyłączenie głowy i surowej oceny. Uznanie, że dotychczasowy wkład, zaangażowanie i każda obecność na sesji są dokładnie tym, co miało się wydarzyć na danym etapie transformacji.

• Rytuał Poranny i Suplementacja Mentalna:

  • Praktyka Wdzięczności: Wprowadzenie obowiązku codziennego zapisywania 3 wdzięczności za stan obecny oraz 1 wdzięczności za przyszłość (np. za wspólną kreację i premierę).

  • Kotwiczenie Tożsamości i Misji: Zadanie pytań „Kim jestem?” (tożsamość, role życiowe) oraz „Jaka jest moja misja?” w celu zbudowania stabilnego fundamentu pod kreację sceniczną.

  • Rozmowa z Finansami i Przestrzenią Sprawczą: Pieniądze i zasoby jako żywa materia oraz błogosławieństwo budujące wewnętrzną lekkość działania.

2. Metoda Reżyserii Totalnej: „Mówienie z Dachu, a nie z Piwnicy” (Perełka Techniczna)

• Budowanie Skutku Przed Przyczyną: Praca ze sceniczną postacią wymaga włożenia płaszcza sprawczości i najwyższych wibracji (wejście w obszar skutku/misji).

• Zasada Prawdy Emocjonalnej: O trudnych sprawach, smutku, ponurości czy ciężarze gatunkowym bohaterki nie wolno mówić z pozycji energetycznej piwnicy.

• Uczestniczka uczy się podłączenia do źródła siły - dopiero opowiadając o cieniu z pozycji dachu (wyzwolenia/akceptacji), tworzy uzdrawiający i żywy spektakl dla publiczności.

1. ĆWICZENIE - KLIKNIJ I OTWÓRZ

2. ĆWICZENIE ZASIEW SŁOWA I ŚWIĘTA PAUZA 

3. Konstrukcja Scenariuszowa i Architektura Etiudy

• Struktura 3 Aktów (Sensów): Podział 15-minutowego monodramu na trzy 5-minutowe segmenty:

  Wstęp (Akt I): Obraz ciężaru, schematów z przeszłości, ponurości, automatycznego zagłuszania emocji (jedzenie, chowanie się).

  Rozwinięcie (Akt II): Wejście w proces konfrontacji z lustrem, łamanie mechanizmów samokrytyki, rozpuszczanie włosów, otwieranie się na przytulenie i czułość.

  Zakończenie (Akt III): Stan wyprostowanej postawy, akceptacja drogi, otwarcie się na przyjmowanie dobra i nowej energii.

• Praca z Zespołem (Etiuda Przenikania): Włączenie pozostałych uczestniczek projektu (m.in. motyw gestu otulenia i przytulenia przez Ewę), jako symboliczne przyjęcie wsparcia w procesie wyzwalania samotności.

4. Ustalenia Reżyserskie i Organizacyjne

• Format tekstu: Złożenie indywidualnego scenariusza (ramy ról/sensów) do pliku roboczego do końca tygodnia. Tekst służy zakodowaniu intencji i logicznej struktury - na scenie słowa padają żywo, z przestrzeni czucia, a nie ze sztywnego uczenia się na pamięć.

• Próba Stolikowa Online: Zaplanowane czytanie połączonych scenariuszy całej piątki na Zoomie .

• Elastyczność i Autonomia Ról: Ustalenie mobilnego charakteru struktury spektaklu - każda rola budowana jest tak, aby stanowiła niezależną, żywą tkankę.

Zadania Domowe dla Uczestniczki

• Dziennik Poranny: Wdrażanie codzienne 3 wdzięczności + 1 wdzięczność przyszłościowa + afirmacja/intencja dnia.

• Scenariusz w Wordzie: Spisanie historii bohaterki podzielonej na 3 akty (Sens 1, Sens 2, Sens 3) oraz przesłanie tekstu do reżysera.

• Inspiracje Muzyczne: Zapisanie czucia muzycznego/dramaturgicznego do etiudy i finałowego tańca ekstatycznego.

Notatka ze spotkania: Scenariusz i Koncepcja Wystąpienia Klaudii

Data nagrania: 23 września 2026 r.

ZAPIAS SPOTKANIA ZOOM SESJA V

Główne założenia i klamra kompozycyjna wystąpienia

• Czas trwania całego wydarzenia/modułu: Około 1h 15m – 1h 20m (5 występów po 15 minut + ukłony).

• Główna motywacja i puenta sceniczna: „Nieważne co robisz, tylko ważne z jakiego miejsca”.

• Kluczowy stan energetyczny (Metoda Reżyserii Totalnej): Występowanie z perspektywy „skutku” (przestrzeni uzdrowienia, intencji i wolności, a nie z poziomu „piwnicy” smutku czy ofiary).

• Główny symbol / talizman: Motyl (oraz kolor indygo / fiolet), symbolizujący proces powolnego dojrzewania, przechodzenia przez ból bez odcinania go oraz pełny rozwinąć skrzydeł.

• Współpraca na scenie z innymi uczestniczkami:

  • Wystąpienie Klaudii przeplata się z udziałem Ewy (reprezentującej postać wspierającą, np. figurę matki).

  • Reżyseria ukłonów: Sekwencyjne wychodzenie na wybieg/scenę, utworzenie koła, ustawienie z Magdą w środku.

Struktura i Treść Scenariusza  (Trzy Akty)

3 główne akty połączone z konkretną oprawą sceniczną, rekwizytami oraz warstwą tekstową:

+-----------------------------------------------------------------------------------+

|                            STRUKTURA SCENARIUSZA KLAUDII                          |

+-----------------------------------------------------------------------------------+

| AKT 1: Życie jest procesem                                                        |

|   • Działanie: Wprowadzenie, zrzucanie z siebie kolejnych warstw ubrań            |

|   • Rekwizyty: Wielowarstwowy kostium / bluzy / szale                         |

|   • Przekaz: Życie jako dar i cud; uświadomienie sobie własnego potencjału        |

-----------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------

| AKT 2: Dokonywanie wyborów i decyzji                                             |

|   • Działanie: Konfrontacja z własnymi cieniami, zbieranie symboliczych lęków   |

|   • Rekwizyty: Kolorowe bibułki (symbole trudów/lęków), torebka Coco Chanel       |

|   • Przekaz: Odpowiedzialność za własne emocje, przełomowa rozmowa z Bogiem      |

-----------------------------------------------------------------------------------

                                         │

                                         ▼

-----------------------------------------------------------------------------------

| AKT 3: Uznanie siebie (Widzę Cię)                                                 |

|   • Działanie: Budowanie relacji ze sobą, wejście w przestrzeń obfitości          |

|   • Rekwizyty: Lustro sceniczne, kapelusz / torebka od Ewy                        |

|   • Przekaz: Samoakceptacja („Widzę Cię, jesteś ważna”), uścisk i wyjście w świat|

-----------------------------------------------------------------------------------

Akt I: „Życie jest procesem”

• Ruch sceniczny i rekwizyty:

  • Klaudia wchodzi na scenę przy muzyce i dedykowanym świetle.

  • Powoli zrzuca z siebie kolejne warstwy ubrań (np. gruba bluza, szeroki szal/kombinezon), stopniowo prostując sylwetkę z zgarbionej do otwartej.

  • Po zdjęciu warstw następuje pauza w ruchu i dźwięku.

• Treść / Przekaz:

  • Słowa wypowiadane po zrzuceniu warstw: „Życie jest cudem. Życie jest święte. Im szybciej się zorientujesz i uznasz życie jako dar, tym wspanialsze to życie będzie”.

  • Wybrzmienie myśli, że życie jest ciągłą przygodą i nieustannym procesem.

Akt II: „Dokonywanie wyborów i decyzji”

• Ruch sceniczny i rekwizyty:

  • Praca z symbolami lęku, depresji, bolesnych doświadczeń i krytyki wewnętrznej (symbolizowanymi m.in. przez bibułki lub małe rekwizyty).

  • Klaudia zbiera z podłogi/ciała te symbole, zdejmuje powracający strach, ale zamiast go wypierać, akceptuje jego obecność i wkłada go do stojącej na scenie torebki Coco Chanel.

  • Towarzyszy temu narastająca, ilustracyjna muzyka sceniczna.

• Treść / Przekaz:

  • Wyrażenie bolesnych prawd z przeszłości: bycie dla samej siebie największym wrogiem, wewnętrzny krytyk, poczucie samotności i ból psychiczny.

  • Uświadomienie sobie, że to my codziennie decydujemy, na czym skupiamy uwagę (na smutku czy na radości/obfitości).

  • Punkt zwrotny (Katharsis): Opowieść o granicznej rozmowie z Bogiem w lesie z pozycji wyczerpania i pytań o sens istnienia, usłyszenie głosu dającego wybór i zatrzymanie się ze względu na dzieci. W tym momencie na scenie planowane jest krótkie wygaszenie świateł (blackout).

Akt III: „Uznanie siebie (Widzę Cię)”

• Ruch sceniczny i rekwizyty:

  • Klaudia podchodzi do scenicznego lustra.

  • Początkowo omija lustro, nie chcąc w nie patrzeć lub krzycząc na swoje odbicie.

  • Następnie powoli się zbliża, uśmiecha i zatrzymuje przy własnym odbiciu.

  • Na scenę wchodzi Ewa, która przytula Klaudię, nakłada jej na głowę elegancki kapelusz i podaje jej do ręki torebkę Coco Chanel.

  • Klaudia z wyprostowaną postawą i torebką pod pachą wychodzi z odwagą „zdobywać świat”.

• Treść / Przekaz:

  • Bezpośredni zwrot do swojego odbicia: „Widzę Cię, Klaudia. Jesteś ważna. Masz znaczenie”.

  • Ostateczne przyjęcie odpowiedzialności za własny proces, przejście od postawy ofiary do Kobiety Mocy.

  • Finałowe podsumowanie i motto: „Nieważne co robisz, tylko ważne z jakiego miejsca”.

Informacje Organizacyjne i Następne Kroki

• Ujednolicenie tekstu: zebrać wszystkie luźne notatki z 16 kart do jednego spójnego dokumentu scenariuszowego z podziałem na Akty I, II, III.

• Termin oddania tekstu: Czwartek wieczór / Piątek rano (dla potrzeb sporządzenia kosztorysów/organizacji).

• Próba i wspólne czytanie: Sobota, 26 września, godz. 8:00 czasu polskiego (godz. 7:00 u Klaudii).

• Formalności: Klaudia ma domknąć pozostałe sprawy formalno-organizacyjne związane z projektami do końca tygodnia.

Tworząc sztukę jestem tam gdzie skutek poprzedza przyczynę

email: teatr36.6@gmail.com

telefon 509142717

FUNDACJA 

nr konta: 54 1140 2004 0000 3202 7689 6366

Warszawa

Menu

Social Media

i Teatr